<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>

<urlset xmlns="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9"  xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance"  xsi:schemaLocation="http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9 http://www.sitemaps.org/schemas/sitemap/0.9/sitemap.xsd" >
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/home</loc>
		<priority>1.00</priority>
		<title>Home</title>
		<content><![CDATA[Tekstbureau Philo bestaat niet meer, maar deze website nog wel. Op de pagina wandelroutes vind je routes door buurten in Noordoost-Utrecht. Op beeld mijn beeldend werk: tekeningen, beelden en foto&#039;s. En onder blog mijn gedichten en een aantal columns. Veel lees- en kijkplezier, Liesbeth Simpelaar .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/portfolio</loc>
		<priority>0.80</priority>
		<title>Portfolio</title>
		<content><![CDATA[Publicaties Uitgelicht: webrubriek (2011 t/m 2019) met columns en interviews, geschreven voor de Marie Kamphuis Stichting, over de geschiedenis van het sociaal werk. De serie Verleden in Beeld (2016-2018) is ook op deze pagina Uitgelicht te vinden: artikelen over de ontwikkeling van het sociaal werk met het accent op vrouwen als gevers en ontvangers van hulp. Principes uit het social casework voor de basishouding van de sociaal werker. Een kleine gids (2019) In opdracht van de Marie Kamphuis Stichting Interviewartikel Janny van Heerbeek, orthopedagoge (2019): Als ik iets kan doen, heb ik minder last van vreselijke verhalen Interviewartikel Leida Schuringa, opbouwwerker (2019): Dat krijg je als vrijwilliger niet voor elkaar Louise Went (1865-1951). Stoffelijke en geestelijke welvaart voor het volk (2019) In Memoriam Alice van der Pas Geplaatst in Vakblad Sociaal Werk nr. 5, oktober 2017 Maar wat zit er achter die deur? Interview met Alice van der Pas, pionier professionele ouderbegeleiding. Geplaatst in Vakblad Sociaal Werk, april 2017 Alles en Niets Gedicht met eigen illustraties (in eigen beheer) Ik wilde verdriet wegnemen. Interview met Nettie Dewald, medisch maatschappelijk werkster Geplaatst in tijdschrift Maatwerk Titel biografie over Marie Kamphuis Er is hoop voor gepeste ouderen Geplaatst in Opiniestukken, onafhankelijk podium voor opinie en debat Een kinderpsychiater wars van hokjesdenken: Nel Tibout Geplaatst in Tijdschrift voor Orthopedagogiek Lessen uit het verleden Geplaatst in tijdschrift Sozio Opkomst en groei van de jeugd-GGZ Venster in de Canon Jeugdzorg Mijn grootste fout is dat ik voor de fouten van de rijken niet hetzelfde geduld opbreng als voor de armen: Marie Muller-Lulofs Artikel in de Canon Sociaal Werk (onderaan het venster) Recht op geluk, visies op gezond en ziek Geplaatst in OndersteBoven, jrg. 33 nr. 4 De boom, de kat en Elena. Novelle voor oudere jeugd over de Joods-Palestijnse kwestie. In eigen beheer Een voddenrapend straatkind en een recyclende uitgeve&amp;shy;rij. Kinderboekrecensie in India Nu, nr. 13 Een androgyne beeldenstorm over mythen, beelden en visies in de westerse geschiedenis. Geplaatst in Het Continu&amp;shy;&amp;uuml;m, nr. 5 Gedeelde menselijkheid; de politieke ethiek van Martha Nussbaum Geplaatst in Lo&amp;shy;ver nr. 1, jrg. 26 .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog</loc>
		<priority>0.80</priority>
		<title>Blog</title>
		<content>.</content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/begroeting_onder_de_loep</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Begroeting onder de loep</title>
		<content><![CDATA[Even een gesprekje op straat, het lijkt de simpelste zaak van de wereld. Bill Viola filmde het in slow motion en dan blijkt het te barsten van betekenis. Het verzetten van een voet. Een hand die omlaag gaat. Een lichte buiging naar voren of naar achteren. Uit alles spreekt plezier of ongenoegen, acceptatie of afwijzing. De Amerikaanse filmkunstenaar Bill Viola maakte met een high-speed camera van een ontmoeting van 45 seconden een film van tien minuten. Zonder geluid, The Greeting is een &amp;lsquo;stomme&amp;rsquo; film. Maar hij verveelt geen moment. Inspiratie voor Viola was De Aankondiging van Jacopo da Pontormo, een schilderij waarop Maria haar oudere zuster Elisabeth vertelt dat ze een kind krijgt van God. De twee figuren op de achtergrond staan er maar wat bij en kijken naar de toeschouwer. Viola focuste, zei hij in een interview, op wat er gebeurt tussen de mensen op het schilderij. En dat is te zien in The Greeting. De middelste, blonde vrouw is in het begin samen met de oudere vrouw rechts. Dan komt de vrouw links aanlopen, zwierig en zwanger. De oudere vrouw is verrast en ze knopen een gesprekje aan. De blonde vrouw heeft het nakijken, ze is alleen eventjes toegeknikt. Haar gezicht betrekt en ze kijkt naar de oudere vrouw. Misschien om haar eraan te herinneren dat zij er ook nog is. Maar ook, denk ik, om niet naar de zwangere vrouw te hoeven kijken, want die krijgt al genoeg belangstelling. The Greeting laat zien dat een ontmoeting een mimische dans is van afwijzing en acceptatie. Bij het begroeten is dat al zo: door iemand aandacht te geven uit je respect, door niet of amper te groeten zeg je dat je de ander niet ziet staan. Dan moet je natuurlijk wel zeker zijn van je eigen positie, anders word je zelf afgewezen. Hoe gevoelig dat ligt, werd in Nederland duidelijk in april 2012, toen het Haags Gerechtshof oordeelde dat Mohammed Enait geen klantmanager bij Sociale Zaken Rotterdam mocht zijn als hij weigerde vrouwelijke klanten een hand te geven. Vrijheid van religie stond tegenover algemeen Nederlands begroetingsgebruik en gelijke behandeling. Moeilijke dilemma&amp;rsquo;s waarbij, welke keus je ook maakt, altijd wel iemand het nakijken heeft. &amp;phi;.]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/vooroordelen_tegen_het_fietsen</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Vooroordelen tegen het fietsen</title>
		<content><![CDATA[Als je viel, viel je diep. Bij een v&amp;eacute;locip&amp;egrave;de zat het zadel gigahoog bovenop het voorwiel. Er gebeurden nogal wat ongelukken en het is geen wonder dat in de negentiende eeuw fietsen eng werd gevonden, vooral door vrouwen, die lange onhandige jurken droegen. Ze gaven dan ook de voorkeur aan de gerieflijkste v&amp;eacute;locip&amp;egrave;devarianten. Dit bord staat bij het allereerste fietspad van Nederland, op 15 september 1885 aangelegd aan de Utrechtse Maliebaan op verzoek van de Nederlandse Bond voor V&amp;eacute;locip&amp;egrave;disten. Deze Bond bestreed vooroordelen tegen het fietsen en wilde met het brede pad bewijzen dat fietsen leuk was. Later heette de Bond de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond (ANWB). Als je band lek was of je fiets stuk, kwamen ze naar je toe om hem te repareren, zoals de ANWB dat nu alleen nog voor automobilisten doet. Wat dat betreft wil ik die tijd wel terug. &amp;phi; .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/supermaan_superaarde</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Supermaan, superaarde</title>
		<content><![CDATA[Spectaculair. In de nacht van 5 op 6 mei leek de maan heel dichtbij. Hij was supergroot. Het komt eens in de zoveel tijd voor: als het volle maan is en tegelijkertijd de maan, door zijn ellipsvormige baan, het dichtst bij de aarde staat. De afstand was nu &amp;lsquo;maar&amp;rsquo; 356.953 km. Die nacht bleef ik lang op, maar er was geen maan te bekennen, de wolken bleven ervoor zitten. Maar de nacht daarop kon ik hem fotograferen. Gewoon vanachter de plantjes op mijn vensterbank. Maar meer dan driehonderdduizend kilometer blijft een niet geringe afstand. Het is onvoorstelbaar dat mensen echt helemaal naar de maan zijn geweest. De eerste keer was in 1968, iedereen op de wereld volgde de gebeurtenis. De maan bleek vol met kraters en bulten te zitten, een onafzienbare levenloze vlakte. Later vertelden de astronauten dat de aarde de meeste indruk op hen had gemaakt. Zo klein, kleurrijk en fragiel stond die aan de hemel. Op de maan beseften ze pas dat de aarde een paradijs is. Dat is eigenlijk ook zo. Laten we deez&amp;rsquo; aardkloot maar niet verkloten. &amp;phi;.]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/vreemdeling_aan_de_poort</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Vreemdeling aan de poort</title>
		<content><![CDATA[De Nederlandse overheid toonde deze week een grimmig gezicht. Tentenkamp Ter Apel is woensdag 23 mei door de ME ontruimd. Er was een gevaarlijke situatie ontstaan, zei de burgemeester van Vlagtwedde. Echter, de bevolking van het kamp, voornamelijk uitgeprocedeerde Irakezen, Somali&amp;euml;rs, Irani&amp;euml;rs, Afghanen en Azerbeidzjanen, was woensdag al aardig uitgedund. Volgens de media kwam dat doordat een groot deel van de Irakezen het aanbod van minister Leers had aangenomen: noodopvang tot half juni, wanneer hij een gesprek zal hebben met de Iraakse minister over de toelating in Irak. Volgens STIL (Steunpunt Illegalen) zijn slechts 20 Irakezen van de in totaal 388 kampbewoners op dit aanbod ingegaan. Dat er woensdag beduidend minder mensen in het kamp waren kwam doordat een fors aantal al was gevlucht. Medische zorg De mensen in het tentenkamp willen en/of kunnen niet terug naar hun land, dus zwerven ze rond in Nederland. Volgens arts Elcke Bonsen, die vrijwillig medische zorg verleende in het kamp, hadden velen dringend hulp nodig. Door verwaarlozing waren er ernstige nier-, oog- en gebitsklachten. Zowel bij artsen als bij pati&amp;euml;nten is onbekend dat er in Nederland een geldpotje is voor medische hulp aan illegalen. Dinsdag leidde Bonsen de GGD nog rond op het kamp om af te stemmen over medische hulpmiddelen. Disproportioneel Zo&amp;rsquo;n 130 mensen (info STIL) zijn woensdag bij de ontruiming gearresteerd. Mensen die weigerden mee te gaan, werden zonder hun spullen en medicijnen te mogen pakken naar justiti&amp;euml;le inrichtingen gebracht. Anderen, vooral vrouwen met kinderen, stapten &amp;lsquo;vrijwillig&amp;rsquo; in de busjes en belandden in asielcentra. Eerder die week was een kort geding aangespannen door sociaal advocaat Marcel Schuckink Kool. Doel was het voorkomen van ontruiming. Het kort geding werd donderdag behandeld door de rechter. Die beoordeelde de ontruiming als &amp;lsquo;disproportioneel&amp;rsquo;, ook omdat de burgemeester van Vlagtwedde niets had ondernomen om de volgens haar onhoudbare situatie in het kamp te verbeteren. Huidig beleid Het roept allemaal veel vragen op. Hoe gaan we in Nederland om met illegalen? Met uitgeprocedureerde asielzoekers en met onuitzetbaren, met statenlozen? Beleid van minister Leers is dat, als besloten is tot terugkeer, asielzoekers &amp;lsquo;zelf verantwoordelijk&amp;rsquo; zijn over hun lot. Bij vrijwillige terugkeer krijgen ze E 1950 en anders belanden ze op straat. Leers vindt de noodopvang in Utrecht en Rotterdam onverstandig; die geeft alleen maar valse hoop. Want als het land van herkomst veilig is, moet de asielzoeker terug. Op 26 mei (in een uizending van radio Argos) zei Leers dat er heel weinig onuitzetbare mensen zijn. Zijn zo weinig landen onveilig? Daarover bestaat verschil van mening. Kale mensenrechten Asielzoekers leven in een wachtkamer. In een schemerwereld, een twilight zone van recht en onrecht. Niets is zeker. Hun oude leven hebben ze achter zich gelaten en of ze iets nieuws mogen opbouwen moeten ze afwachten. Als dat niet lukt en wat het dan betekent om onuitzetbaar te zijn, legt Marieke Borren uit in Wie en waar is de onuitzetbare? Een politiek-filosofisch perspectief. Mensenrechten staan in de praktijk gelijk aan burgerrechten en die zijn weer verbonden aan nationaliteit. Onuitzetbaren hebben geen nationaliteit, dus geen poot om op te staan. Een beroep op &amp;lsquo;kale&amp;rsquo; mensenrechten helpt niet veel. Ze zijn uitgekleed, naakt. Hoop Minister Leers kondigde 26 mei aan dat lokaal beleid (burgemeesters) meer inspraak zal krijgen in uitzettingskwesties. In &amp;lsquo;zeer schrijnende gevallen&amp;rsquo; wil hij een uitzondering maken. Zo blijken recht en beleid weer een veranderlijke, magere uitdrukking van een overstijgend, breder begrip: moraal. Over de inhoud daarvan kunnen we in een land met vrije meningsuiting nog prima discussi&amp;euml;ren. &amp;phi;.]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/rauwer_maar_laat_je_niks_voorschotelen</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Rauwer, maar laat je niks voorschotelen</title>
		<content><![CDATA[Raw-foodies, mensen die alleen rauw voedsel eten, poneren zichzelf als kritische, zelfstandige denkers. Trots gaan ze tegen de mainstream in. Maar als je hun denken onder de loep legt, blijkt het kromdenken. Romantisch kromdenken. Over de documentaires Rauw (2008) en Rauwer (2012) werden verontwaardigde tweets, columns, artikelen en blogs geschreven. Over de leefstijl van Frances en zoon Tom, over het feit dat Tom niet naar school gaat. Net als andere raw-foodies beweert moeder Frances dat alleen het eten van ongekookt voedsel: groente, noten, zaden en fruit, gezond is. Medici zullen de raw-foodies niet kunnen overtuigen van het tegendeel. Dat komt doordat raw-foodies argumenten hanteren die niet wetenschappelijk weerlegbaar zijn. Laten we daarom gewoon even nadenken over die argumenten. Raw-foodies hanteren er drie: Vroeger aten mensen ook alleen rauw voedsel. De natuur is goed. Als we ons voedsel eten zoals de natuur het biedt, respecteren we de natuur. 1. Vroeger aten mensen ook alleen rauw voedsel Met &amp;lsquo;vroeger&amp;rsquo; bedoelen de raw-foodies de tijd voordat mensen vuur gingen gebruiken. Toen aten we gezond, zeggen ze, want van gebakken eten krijgen we kanker en aan gekookt eten is ons lichaam nu, na zo&amp;rsquo;n twee miljoen jaar, nog niet gewend. De raw-foodies refereren naar een primitieve toestand, die meer overeenkwam met de menselijke natuur. Net als de paus deed in een recentelijke uitspraak dat homofilie tegen &amp;lsquo;de natuurlijke orde&amp;rsquo; ingaat. Daarmee bedoelt hij dat we niks mogen veranderen aan de natuur zoals God die geschapen heeft, namelijk Adam en Eva in het paradijs. De paus vergeet dat er sinds het paradijs een hoop veranderd is. Net zoals de raw-foodies vergeten dat twee miljoen jaar best wel een lange tijd is. De tijd maakt hen namelijk geen flikker uit. Au fond beweren beiden dat vroeger, in de primitieve natuurtoestand, alles goed was. Die toestand functioneert voor hen als voorbeeld voor hoe we nu moeten leven. Ook filosofen hebben zich aan het idee van een natuurlijke toestand gewaagd, en ook zij probeerden daarmee helder te krijgen hoe we nu moeten leven. Even twee voorbeelden. Volgens Hobbes was er in de natuurtoestand oorlog en chaos, en er kwam pas vrede toen het heerschap Leviathan de macht pakte. Zowat het tegenovergestelde beweerde Rousseau. Volgens hem waren mensen in de originele toestand juist goed en vredelievend en had de moderne maatschappij de &amp;lsquo;edele wilde&amp;rsquo; grondig bedorven. Een heel romantisch idee, de raw-foodies hebben wel wat met Rousseau, denk ik. De natuurtoestand wordt dus verschillend ingevuld, hij is maar hoe je het hebben wilt. Je kunt hem als goed of als slecht beschrijven, als voorbeeld of als antivoorbeeld hanteren. Het is een verhaal, een droom, een idee, geen argument. 2. De natuur is goed Dit is de belangrijkste stelling van de raw-foodies. &amp;lsquo;Natuur&amp;rsquo; betekent bij hen alles wat biologisch, of zo je wilt ecologisch, aanwezig is. En dat alles is goed. Wat resultaat is van menselijk ingrijpen, kunstmatig en chemisch is, is onnatuurlijk. Dus slecht. Daarom is ook die natuurtoestand de ideale situatie, want toen was alles nog puur natuur. Het klinkt best wel aantrekkelijk. Net zoals de slogan &amp;lsquo;terug naar de natuur&amp;rsquo;. Want ja, we zijn er toch wel een beetje van vervreemd, van die natuur. Natuurmonumenten maakt daar handig gebruik van in de campagne voor het project Oerrr. Wauw, lekker de regen op je tong voelen, er helemaal zijn, de kracht van de elementen ervaren, je bent dan weer helemaal mens, een beetje zo&amp;rsquo;n edele wilde. Maar het moet niet te. We hebben wel een regenpak aan en willen na zo&amp;rsquo;n barre tocht weer naar binnen, warme chocolademelk drinken. Want laten we wel wezen, die natuur is lang niet altijd even aangenaam. Lang niet altijd. Er zijn giftige planten, gevaarlijke dieren, watersnoden, vulkanen, orkanen, tsunami&amp;rsquo;s, aardbevingen. En het zal &#039;de natuur&#039; een worst wezen of wij, of andere levende wezens, daaronder lijden. De natuur is geen persoon, heeft geen ethiek, geen moraal, maar is het toppunt van onverschilligheid. De natuur is zoals ze is. De natuur als goed bestempelen is daarom onzin. 3. Als we ons voedsel eten zoals de natuur het ons biedt, respecteren we de natuur &amp;lsquo;Natuurlijk leven is verbonden zijn met Mother Earth. Dat betekent dat we de natuur moeten respecteren, zo laten als zij is,&amp;rsquo; redeneren de raw-foodies. &#039;Moeder Aarde&#039;: de natuur is dan niet alleen een persoon, met een ziel, een wil en een moraal, maar zelfs een soort god. Rauw eten gaat hier bar veel lijken op een religie. En in religies is niet veel plaats voor kritisch, zelfstandig denken. Er wordt geloof vereist.]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/de_slaap_van_de_rede_kunstenaar_castillo_in_de_rab</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>De slaap van de rede: kunstenaar Castillo in de Rabobank</title>
		<content><![CDATA[Een kunstenaar die symbolen van de macht onttroont. En dat in de Rabobank in Utrecht. Kan dat? Of is het maatschappijkritische werk van Fernando S&amp;aacute;nchez Castillo toch niet zo gevaarlijk? Ik maak politieke kunst. Maar het gaat me niet om een statement, maar om ruimte te scheppen voor verschillende mogelijkheden, zegt Castillo. Het klinkt raadselachtig. Hoe kun je politieke kunst maken zonder statement? De slaap van de rede, de titel van de tentoonstelling (t/m 13 september 2013) moet de richting aangeven waarin we kunnen denken. Het is een verwijzing naar een waarschuwende ets van Goya, De slaap van de rede brengt monsters voort. Goya, evenals Castillo een Spaans kunstenaar, wilde mensen wakker schudden. Hij toonde de hebzucht en machtswellust van kerk en staat. Hij deed een beroep op de menselijke rede. Het volk kon zich bewust worden van haar rechten en in opstand komen. Ook Castillo wil mensen wakker schudden. Niet door de rede, maar door verbeeldingskracht. In de documentaire op de tentoonstelling vertelt hij dat in Spanje de publieke ruimte niet van het publiek is. Gewone burgers hebben er geen invloed op. Als verzet daartegen laat Castillo zijn relativerende fantasie los op monumenten van machthebbers en zet hij alledaagse dingen op een publieke troon. En dat, of all places, in de Rabobank in Utrecht. Een gebouw dat bij uitstek de macht van deze bank toont. Het is een kolos, slechts ietsje minder hoog dan de Dom. Het heet ook wel &amp;lsquo;de verrekijker&amp;rsquo; en is tijdens de bouw vier keer in brand gestoken. Anarchisten meldden dat dat hun actie was tegen het fascisme van banken, wat niet waar bleek te zijn. Sinds 2011 is de foeilelijke &#039;verrekijker&#039; een feit, zichtbaar in de hele stad. Foto: Wikimedia Hierover wordt op de tentoonstelling niet gerept. De Rabobank maakt kunst toegankelijk voor het publiek, en dat is al heel wat natuurlijk. En misschien is kunstenaar Castillo, ondanks de verwijzing naar Goya, voor machthebbers helemaal niet zo&#039;n gevaarlijk kunstenaar. Ondanks het feit dat hij wil wijzen op de mogelijkheden die burgers hebben om te spelen met symbolen van de macht. We gingen het zien en liepen de tentoonstelling door. Een paar voorbeelden daaruit. Castillo filmde waterkanonnen op de Rotterdamse Maasvlakte. Ze zijn ervoor bestemd om met watergeweld opstandige volksmassa&amp;rsquo;s uit elkaar te drijven, maar hier voeren ze een onschuldige dans op. Op een kanon kun je ook gaan zitten, je hebt dan een uitstekend uitzicht. Met het beeld Flag Man laat Castillo zien dat het effect van een machtssymbool volkomen teloorgaat als de wind even de verkeerde kant opwaait. Je wordt weer gewoon mens, ondanks je mooie uniform en je indrukwekkende functie. Ook zonder uniform heb je macht. Simpelweg door je lichaam te gebruiken. Castillo maakte een groot standbeeld van de Tank Man, de Chinees die, zwaaiend met twee plastic tasjes, voor de aanrollende tanks op het Tianmenplein in Bejing ging staan tijdens de studentenopstand in 1989. De daad van de Tank Man was geen spel, maar bittere ernst. Zoals het voor Goya ernst was. Die ernst lijkt te ontbreken in de tentoonstelling van Castillo. Goya wilde waarschuwen. Castillo lijkt alleen te spelen, wijst erop dat alles kan worden ingezet als wapen, als symbool van macht, maar ook als spel, om kwetsbare schoonheid te maken. Zoals in de laatste zaal. Daar maken Peruaanse militairen, temidden van af en aan rijdende vliegtuigen, zachte muziek met kleine steentjes. Okee, frappante tegenstelling. In een vitrine liggen stenen, schedels, een kaak. Inderdaad, alles kun je als werktuig voor geweld gebruiken, maar er ook schoonheid mee maken. Als de verbeelding aan de macht is brengt die monsters of wijze uilen voort. Aan ons de keus, lijkt Castillo te zeggen. Aan ons de keus? Vergeet Castillo het feit dat machthebbers macht hebben? Laat hij de monsters weg, niet alleen in de titel van de tentoonstelling, maar ook in zijn werk? We liepen naar de uitgang. In de Rabobank was het einde kantoortijd. Personeel stroomde de trap af, hield pasjes tegen paaltjes en liep door de hal, de vrijheid tegemoet. Alle mannen in zwart pak en stropdas. Alle vrouwen in nauwe rokjes tot de knie en op hakjes. Het brave uniform van de bank. Zit u op Facebook? vroeg de hoedster van de tentoonstelling, ook zo&#039;n Rabobankvrouwexemplaar. Want dan konden we een tekstje opsturen over wie wij een held vinden. Naast een grote verzameling tankmannetjes in speelgoedformaat van Castillo lagen al inzendingen. Ik lees: Mijn held is mijn dochter, ik ben zo trots op haar. Iemand die het grote ziet in het kleine, persoonlijke. De Tank Man gereduceerd tot fetisj, een dochter benoemd tot held. Schattig allemaal. Vergeten we niet de monsters die onze samenleving bedreigen? Voeren we nog strijd voor het goede, bijvoorbeeld voor mensenrechten? Spelen lijkt me niet genoeg.]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/mist</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Mist </title>
		<content>Luister. Het is stil. De wereld ruist niet meer. De wolken zijn gezonken we dwalen zacht, gewichtloos tussen grijze schimmen. Iedere stap verdwijnt elk gebaar is ingesponnen onze adem opgesloten alles stokt. Fluister. Nee, roep. Schreeuw. Smijt foute woorden tegen de witte wand. Wanneer worden we verdorie opnieuw geboren..</content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/de_vis_wordt_nog_steeds_duur_betaald</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>De vis wordt nog steeds duur betaald</title>
		<content><![CDATA[Op 28 januari 2015 werd een Urker kotter vermist. Vandaag, 4 februari, is het schip gevonden. Twee opvarenden zijn verdronken, de zoektocht naar de andere twee is nog gaande. Dit blog is gewijd aan alle kleine vissers, met hun riskante bestaan. Al ben ik zelf vegetari&amp;euml;r en eet ik nooit vis. En al ben ik zelf niet religieus, hieronder ook een Gebed van een visser. Vooraf aan het gedicht De vis wordt duur betaald, zei vissersvrouw Kniertje in Op hoop van zegen (1900) van Herman Heijermans. Romantisch was het vissersleven altijd al niet en vissers hebben tegenwoordig ook nog last van lage visstand (door overbevissing), internationale concurrentie, hoge brandstofprijzen en strenge regelgeving. Er zijn bijvoorbeeld strenge regels omtrent de bijvangst, de vissen die per ongeluk in het net komen. Apparatuur om die bijvangst te voorkomen kunnen kleine vissers vaak niet betalen. In Nederland leven nog best veel gezinnen van de visvangst, vooral in Zeeland, langs de Noord-Hollandse kust, op Urk en op de Waddeneilanden. De families zijn vaak heel godsdienstig. Daarom schreef ik dit gebed van een visser: Gebed van een visser Mijn leven ligt in Uw hand, o Heer. Niets zal mij krenken tegen Uw wil. Behoud mij en mijn kotter Als ik morgen uitvaar. U weet van mijn beproevingen U bent bij mij Dag en nacht In storm en in kou. Ik ben klaar om te gaan De werfbeurt is gedaan De motor glimt, de mast staat fier Alles tot Uw glorie, o Heer. Dat ik ditmaal een goede vangst mag hebben Van het door U geschapen leven. Wij kleine vissers Nemen alleen wat U ons geeft. Ik vaar uit zoals mijn vader deed En de vaderen voor hem. Als dat verkeerd is Vergeef mij, straf mij niet. Ik zal volharden met Uw hulp. Voor het dagelijks brood van vrouw en kinderen Voor het licht in de haven als ik thuiskom. Uw wil geschiede. Andr&amp;eacute; Harskamp filmde onlangs een kotter in IJmuiden, de Deo Volente. Met storm. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/ik_stond_hier</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Ik stond hier </title>
		<content><![CDATA[Lange tijd leefde ik dankzij natuur en mensen en leefde ik ondanks natuur en mensen. Ik heb nooit een naam gehad mijn jaarringen zijn nooit geteld. Nu kijk ik voorbij mijn bestaan. Ik leefde dankzij de mensen, de sloten en de koeien. Ver voor mijn tijd was hier boven het stadje Utrecht alleen veen nat en drassig waren de Voordorpsche Landen zure zompige grond. In de Middeleeuwen ontgonnen mensen het veen de wildernis werd Voordorpsche Polder lange sloten keurige kavels deftige heren verpachtten de grond boeren verbouwden groente en graan koeien graasden rustig en bemestten de aarde. 1851 Eeuwenlang ging dat zo door de aarde werd rijk. In de negentiende eeuw bouwden mensen een waterlinie in een handomdraai konden ze van de polder een groot meer maken onbegaanbaar. Dat hebben ze maar &amp;eacute;&amp;eacute;n keer gedaan gelukkig, anders was het hier w&amp;eacute;&amp;eacute;r natter dan nat en had ik nooit bestaan. In de twintigste eeuw haalden de mensen hun voedsel steeds liever van ver in 1968 ruimden de koeien het veld voor hoge hekken, vertrapt gras, geschreeuw, gezweet vlakbij sporten wilden de mensen wel voor de natuur geen bal aan. En toen. De mensen wilden ook steeds liever snel ver weg. In 1972 werd de kalme weg naar Hilversum Rijksweg A27. Ergens toen kwamen wij bomen hier dankzij de weg beneden aan het talud ergens toen. Eindelijk. Wat waren wij nog jong ik klaag niet maar klein als we waren moesten wij heel hard reiken naar de ochtendzon. Mensen ik bid u ga van A naar B voortaan ondergronds bouw een wortelstelsel net als wij. Maar ja, zo danken wij ons leven. Ik bestond. Mijn leven was mooi dankzij aarde, zon en regen ondanks de wind en ondanks de mensen. Zware stormen hebben wij doorstaan. Neem mei 1983, een Hemelvaartsstorm. Heel Nederland lag plat in Amsterdam zeeg een boom op een auto neer. Wij waren nog jong we bogen mee en bleven staan. ANP Photo, Amsterdam 1983, Creative Commons, Historisch Archief Community Neem de orkaan Daria van januari 1990 de zwaarste storm in honderd jaar In Zandvoort woeien mensen van de stoep maar wij bleven staan. ANP Photo, Zandvoort 1990, Arthur Bastiaanse, Creative Commons, Historisch Archief Community In 1993 kwamen de mensen hier dichtbij al het gras verdween ze maakten huizen, stoepen, straten steen, steen en nog eens steen. Heel, heel droevig waren wij die herfst. Brullende machines kapten veel van mijn makkers om. De rest van ons bleef staan. De natuur raasde voort. Door de storm Kyrill van januari 2007 viel een hijskraan bovenop de Utrechtse Uithof viel in Brussel een beeld van zijn sokkel. Wij bleven staan. En toen nog de storm van oktober 2013 Christian, &amp;eacute;&amp;eacute;n van de zwaarste in de geschiedenis. Een Friese windturbine woei om maar wij vingen de wind wij bleven staan al die tijd saamhorig naast elkaar. Zo leefden we dankzij natuur en mensen en ondanks natuur en mensen. Ik had het goed ik kreeg zon en regen was een huis voor de vogels een maaltijd voor de mieren ik filterde het fijnstof maakte ijverig zuurstof voor mens en dier. Mijn kruin reikte hoger en hoger mijn stam werd dikker en dikker mijn takken vermenigvuldigden zich mijn bladeren ruisten dat het een lieve lust was Op 25 juli 2015 brak ik. Tijdens een stormpje van niks het mag geen naam hebben maar ik sta niet meer. Ik geef mijn leven aan de kleine dieren aan de mossen aan de lucht ik dank u zeer. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/het_sprookje_pracht_in_de_gracht</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Het sprookje Pracht in de Gracht</title>
		<content><![CDATA[Er was eens en is nog een oud stadje, Zaltbommel. Om het stadje zijn muren gebouwd en wallen en een gracht een heel bastion bedoeld om piefpafpoef te doen en ja, de Spanjaarden vertrokken met stille trom. De gracht liep uit op de Waal En daarna toch maar niet. Dijken, sluizen, dammen want alles dreef en alles zwom er en wat niet zwemmen kon ging dood. Muren, wallen en gracht zijn er nog steeds zonder nut in de spiegel van de tijd woekeren de planten flonkert het water staan de bomen roerloos zijn witte eenden onschuldig spreiden aalscholvers voldaan hun vleugels liggen meerkoetnesten open en bloot snateren waterhoentjes in het wilde weg en we praten en we zingen en we lachen allemaal. Mooi. Nog mooier. We verzinnen dingen in het water. Dingen? Kunst. Steden van plastic een gapende krokodil een hoorn des overvloeds fabuleuze insecten een tempel een hoedje van papier een hoofd van graniet liggende kruipende poepende mensen wolken zonder wachtwoord en wat dies meer zij in abstracto de gracht weerspiegelt alles trouw. Ik ging naar Bommel om die dingen te zien elke bocht gaf een ander vergezicht. Een bootje kwam langzaam door de brug gevaren O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer. Zij ruilt vast graag de hemel in voor dit paradijs vrolijk zal zij gezongen hebben met loftrompet en dikke draak &amp;lsquo;En temidden van die rommel, rommel dreef de torenspits van Bi-Ba-Bommel en temidden van die rommel, rommel dreef de torenspits in &amp;rsquo;t rond.&amp;rsquo; Maar nee het was mijn moeder niet fatum, fata morgana, watte? Een luchtspiegeling het leed is geleden, de horizon schijnt &amp;lsquo;s avonds at ik gerust mijn zandgebak. Terug naar huis over de Waal kwam ik over de nieuwe brug. Het water stroomde maar, de zon scheen er maar in zoals honderd, duizend, honderdduizend maal. Duizenden jaren kon het water nog stromen. En als de aarde verging dan was er eigenlijk nog niks gebeurd. Daarna kwam nog zoveel tijd er kwam geen einde aan de tijd. Was ik maar weer in Bommel dreef ik maar op het water was ik maar een spiegeling lang en gelukkig. Met fragmenten uit: Boudewijn de Groot: Het land van Maas en Waal Martinus Nijhoff: De moeder de vrouw Onbekende liedschrijver: In die grote stad Zaltbommel Nescio: De uitvreter Karl Marx: brief aan Nanette Philips Het tweejaarlijkse kunst-event Pracht in de Gracht duurt in 2015 nog t/m 5 september. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/de_zee</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>De zee </title>
		<content><![CDATA[Ik verlang naar de zee de zee in de zomer nergens anders op aarde besta je echter. Alles is daar wat het is. Kinderen spelen met water en zand er is alleen dat water en dat zand een dag op het strand is eindeloos. Wandelaars sjalommen om de kinderen heen de wind waait om hun hoofd hun blote voeten spetteren door de branding hun ogen dwalen over de horizon ze zijn aan het vergeten. Overal poedelen en tutteren halfnaakte mensen dik dun kort lang mooi lelijk oud jong gemoedelijk alles gewoon want het is goed genoeg, er is ruimte genoeg ja zo was toch het paradijs. Het ruisen is een welkome wand en brengt tegelijk alles tollend dichtbij de lijn van de horizon zal nooit wijken de zee is groen en blauw en wit en grijs en is en is na eb komt er altijd weer vloed en eb en vloed kalm beweegt de zon, ook vandaag houdt niets hem tegen. Meeuwen krijsen en ruzie&amp;euml;n rondjes door het blauw als het schemert pikken ze de branding in genadeloos keuren ze wat aanspoelt. Van wie is de zee? Iedereen heeft een lot. Verlicht door de ondergaande zon wordt alles een sprookje alles verstilt valt op zijn plaats. Kinderen weten dat. Plotseling kijken ze op het lijkt of iemand ze roept met een schok zien ze de zee de horizon de onmetelijke ruimte en dat ze daar binnenin heel klein bestaan. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/in_de_ogen_kijken</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>In de ogen kijken</title>
		<content><![CDATA[Iemand in de ogen kijken Je kunt er romantisch over doen Je kunt er ironisch over doen Ze zeggen Ogen zijn de spiegel van de ziel Ogen liegen niet En je kunt verdrinken in elkaars ogen Toch geven we ze prijs aan iedereen Zonder burqa Alsof het niks is We houden het netjes We laten onze blikken zo&#039;n beetje glijden Ze houden elkaar even vast Maar nooit te hevig nooit te lang Ineens deed ik dat wel Ik keilde In een peilloos beweeglijk Vochtig glanzend Weerloos sieraad Ik verdronk niet En ben niets te weten gekomen Maar mooi was het .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/de_hooge_kampse_plas_een_geval_van_jammer</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>De Hooge Kampse plas: een geval van jammer</title>
		<content><![CDATA[Eerst een open watervlakte Spiegel van zon en wolken Alles had ruimte Eenden, ganzen, zwanen Dreven in alle rust Of sjeesden over het water Nu Braak land Hier en daar een plasje Gesloten, potdicht Ik moet denken aan trieste oorden De Burren in Ierland De Great Dismal Swamp in Virginia Zelfs aan het begin en het eind der tijden &amp;lsquo;No water enough to drown a man, No tree to hang him, No soil to bury him,&amp;rsquo; Zeggen de Ieren over de Burren Met andere woorden Er is niks te doen &amp;lsquo;A No-man&amp;rsquo;s-Land,&amp;rsquo; Zeggen de Amerikanen over de Great Dismal Swamp Onbegaanbaar, onbewoonbaar Een hemel voor muskieten Een hel voor de mens Gevluchte slaven vonden er een vrij bestaan Velen legden het loodje &amp;rsquo;De aarde was woest en ledig Duisternis lag op de vloed,&amp;rsquo; Zegt de bijbel Toen kwamen er levende wezens Alles moest goed zijn maar ja De mens, de mens Die doet het niet bijster goed En dan het eind van de tijd De apocalyps &amp;lsquo;De aarde zal weer ledig en woest worden, Niets zal er nog vertrouwd uitzien En de mensen worden verstrooid,&amp;rsquo; Zegt een oud-testamentisch profeet Geen bloei meer, geen herfst Geen as, geen kompas, geen richting Niets om je aan vast te houden Iedereen doolt Reddeloos rond Maar ach, dat einde is van later zorg Misschien zitten wij troublemakers Dan allang veilig in het hiernamaals En weten we nergens meer van &amp;phi; .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/brief_van_een_beeldenstormer</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Brief van een beeldenstormer</title>
		<content><![CDATA[In 2019 was het een eeuw geleden dat twee religieuze kunstwerken werden ontdekt in de Domkerk in Utrecht. Ze waren achter een muur weggemetseld na de beeldenstorm in 1580. Ik stelde me voor dat er ook een brief was gevonden van een beeldenstormer en schreef dit gedicht: Brief van een beeldenstormer Domkerk Utrecht, 7 maart 1580 Reinig dit rovershol Stinkende bazaar van hemelse voorbedes Praalhuis van gluiperig bedrog Sole fide, sole scriptura! Haal touwen. Trek die afgrijselijke beelden van hun sokkels Pak bijlen. Ontziel de graftombes Breng ladders. Weg, hak ze weg Die dwepende koppen Maak sinte Maria Anna Maarten Margaretha de hele santekraam zorgvuldig sprakeloos. Wees gerust, relikwie&amp;euml;n bloeden niet Verstop de gekwelde Christussen Vertrap de hosties, verniel het altaar, vermorzel de draak De Pelikaan is ten hemel gegaan! Wij calvinisten, recht in de leer Als ketters vervolgd, gefolterd, verjaagd Elke bede bestraft, elke zucht, elke jammerklacht Gods tranen vloeiden op onze wonden neer. Fini, fini dat paapse Utrecht Dat farizese &amp;lsquo;De Spaanse koning heb ik altijd ge&amp;euml;erd&amp;rsquo; Kontlikkers van IJzeren Alva Kapittelen kan alleen de Heer! Als u dit later leest Geachte religieuzen Leg wat u heilig vindt museaal te rust En denkt u een echo te horen van Een schreeuw - Sint Anna te Drie&amp;euml;n? Knisper een pepermuntje onder de psalmen En laat het orgel daverend galmen. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/muziekliefdeslied</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Muziekliefdeslied </title>
		<content>Muziek is de razende wind Waait alle grenzen weg Verdrijft wolken, zwart en wit Hoort bij mensen, als een kind. Muziek is de kletterende regen Een blind bijtende roffel Een golf die alles meeneemt Begraaft zonder naam of zegen. Muziek is de blikkerende zon Het zoutkristal in de woestijn Spiegeling van het paradijs In de druppel bij de bron. Muziek is de pot met goud Aan het eind van de regenboog Vluchtig sieraad aan de hemel Voor wie van beloftes houdt. Muziek is een zoete deken Wie schuilen wil mag Onschuldig slapen Hoeft niet meer te spreken. Liesbeth Simpelaar, juli 2020 .</content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/schuilen</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Schuilen </title>
		<content><![CDATA[Dat alles volmaakt is onder de sterren Dat sprookjes waar worden Of toch alleen maar het happy end. Dat ik altijd kind mag zijn Giechelen met een vriendinnetje In een zelfgebouwde hut. De tijd is daar eindeloos We rijgen kransen van madeliefjes Fluisteren diepe geheimen Nippen deftig aan niks Uit een goudgerand glas Spelen de kleine prins en Weirdo&amp;rsquo;s op rare planeten Schrijven in ons poesie-album Dat liefde niet vergaat Maar eeuwig bestaat..]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/goede_bedoelingen_plastic_plastic_plastic</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Goede bedoelingen: plastic, plastic, plastic </title>
		<content>De uitvinders bedoelden het goed Wilden het milieu sparen. Minder papier, meer bomen Minder ivoor, meer olifanten Minder glas, minder schade Alles netjes en schoon. De raffinaderijen bedoelden het goed Wilden van olie alles bewaren. Minder afval, minder verlies Meer aanbod, meer vraag Meer winst, meer macht Alles netjes en schoon. De fabrieken bedoelden het goed Wilden dat we gelukkig waren. Minder schoonmaak, meer plezier Minder zwaar, meer energie Minder moeilijk, minder zorgen Alles netjes en schoon. Iedereen was blij De vuilnisman met de grijze zakken De kleuter met de leuke lego De huisvrouw met de zalige tupperware De bestuurder met de safe airbag De visser met het ragfijne net Al werd het gauw gewoon. Prachtig, we produceren oneindig Alles kan van plastic, alles kan in plastic Zo licht en klein Zo vluchtig en fladderig Zo goedkoop en eenmalig Zo niet om te koesteren Overvloed als in een droom. Super, we consumeren oneindig Slanke beeldschermen Snelle smartphones Knisperende tasjes Maagdelijke flesjes Zindelijke bekertjes Zedige komkommers in condoom. We hebben het niet bedoeld De eindeloze vuilnisbelten Het gif in de grond De flinters in het bloed De soep in de zee Alles smeekt, maak een nieuw icoon Van troep en drek Gooi het plastic van de troon. We willen best Wiedergutmachung Maar dan een paradijselijk boetekleed Een wonderdoener op de troon Een toverstaf met reinigend icoon Simsalabim, alles weer netjes en schoon..</content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/blog/alles_en_niets</loc>
		<priority>0.64</priority>
		<title>Alles en niets</title>
		<content>Heel lang geleden waren er nog geen mensen geen dieren en geen dingen. Er waren geen wolken, er was geen water geen zon en geen zee. Een lang gedicht, met eigen illustraties, vandaar in pdf..</content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/beeld</loc>
		<priority>0.80</priority>
		<title>Beeld</title>
		<content><![CDATA[Drie theatertjes: Ach Oekra&amp;iuml;ne, De aarde en Vrouwenleven Op zondag 3 april 2022 deed ik mee aan de kunstroute Voordorps Verbeelding in Utrecht, en daarvoor maakte ik o.a. drie theatertjes: 3d-collages. Ze heten Ach Oekra&amp;iuml;ne, De aarde en Vrouwenleven. Er is heel wat over te vertellen, daarom hieronder bij alledrie een pdf met de gedachten die ik erbij had en met nog meer foto&#039;s. Ach Oekra&amp;iuml;ne Lees meer in de pdf De aarde Lees meer in de pdf Vrouwenleven Lees meer in de pdf Een Spinozabeeld Hoe zag Spinoza eruit? Er zijn enorm veel schilderijen en beelden van Spinoza. Afgezien van de grote ogen, een forse neus, een smal gezicht en een flinke bos haar lopen ze enorm uiteen. Ze bekijken gaf me een beetje moed, want iIk wilde zelf een Spinozabeeld maken. Sommige beelden vond ik ronduit bagger. Dat kon ik in ieder geval beter, ha! Ik koos twee goeie voorbeelden en printte ze uit om mee te nemen naar een beeldhouwweek. Het maken van het beeld was spannend. Hier kun je lezen en bekijken hoe dat ging. Fides, Spes en Caritas (geloof, hoop en liefde) Tekeningen De nacht is het bezit van de maan bleek, stil en zacht De nacht zal komen en zal gaan kijk, rust en wacht alles wordt opnieuw gedaan. Je bent onderweg, hoe dan ook. Je bent een pelgrim die van gisteren komt en vandaag verder gaat. Pelgrims naar Santiago de Compostela dragen een Jacobsschelp bij zich. De schelp is een herkenningsteken, geeft bescherming en sommigen denken dat hij een geheim in zich draagt. Deze Jacobsschelp lijkt een beetje verdwaald. Of hij danst, met zichzelf. Of hij vaart ten hemel. .]]></content>
	</url>
	<url>
		<loc>https://www.tekstbureauphilo.nl/wandelroutes</loc>
		<priority>0.80</priority>
		<title>Wandelroutes</title>
		<content><![CDATA[Hieronder vind je de wandelroutes die ik heb gemaakt door buurten van de wijk Utrecht-Noordoost. Je kunt telkens de pdf downloaden, zodat je hem kunt lezen en kunt lopen. Wandelroute Staatsliedenbuurt: wat verdween en wat verscheen Dit is een uitgebreide route door de Staatsliedenbuurt, al is de route maar 2 km. Want er verdween en verscheen nogal wat in de loop van de tijd. Download hier de (mobielvriendelijke) route door de Staatsliedenbuurt Wandelroute Veeartsenijterrein Op het Veeartsenijterrein zat vanaf 1821 de Veeartsenijschool. Wat is daar nu nog van te zien en wat gebeurde daar allemaal? Onder deze link de (mobielvriendelijke) route door het Veeartsenijterrein. Wandelroute Wittevrouwenbuurt: Het klooster, de kunst en de gedichten In de Wittevrouwenbuurt vind je muurschilderingen, muurgedichten en veel beeldhouwwerk aan de gevels. In deze route kom je erlangs en krijg je interessante info over de buurt. De route is mobielvriendelijk, download hier de route Het klooster, de kunst en de gedichten. Je kunt ook de route in googlemaps, met de teksten, bekijken op je mobiel. Klik voor de teksten op het icoontje links op de bovenste balk. En op de bovenste balk voor het inleidende tekstje. Wandelroute Zeeheldenbuurt: De beelden, de huizen en het spoor De Zeeheldenbuurt is een bijzondere buurt. Er zijn mooie beelden te zien, huizen uit het begin van de 19de eeuw en de oude Oosterspoorbaan loopt er doorheen. Hier is de route: De beelden, de huizen en het spoor. Wandelroute Vogelenbuurt: Het water en de vogels Het water en de vogels volgt de loop van de oude Vecht door de Utrechtse Vogelenbuurt. Je komt langs pittoreske plekjes en ziet allerlei muurschilderingen van vogels. Het was erg leuk om de route te maken. Ik heb veel geleerd over de geschiedenis van de buurt en als ik er weer eens kom voelt het vertrouwd, bijna alsof ik er thuis ben. Hier vind je de route van Het water en de vogels. Via de Wijkwijzer Noordoost is de route te zien in Googlemaps, met de tekst erbij. Voordorp: Geen doodse strengheid Dit wordt nog een route, voorlopig hieronder alleen de beschrijving van wat er allemaal te zien is in Voordorp. De buurt Voordorp in Utrecht Noordoost heeft een heel eigen sfeer. Die sfeer wordt bepaald door het kleinschalige karakter, de relatieve laagbouw en de lichte kleuren van de woningen. En door de eigenwijsheid en voortvarendheid van de bewoners. Gekoesterd icoon van Voordorp zijn de woningen ontworpen door architect Theo Bosch. Hij won er in 1993 de Rietveldprijs mee. In het juryrapport stond: &amp;ldquo;De ontspannenheid van het landleven, die in menige uitbreidingswijk wordt vernietigd door de doodse strengheid van het gemiddelde woningbouwplan, is in dit complex op bewonderenswaardige wijze gehandhaafd.&amp;rdquo; Lees over de geschiedenis, de architectuur en de eigenwijsheid van Voordorpbewoners in de pdf. Straatkunstroute In de wijk Utrecht Noordoost barst het van de beelden en muurschilderingen waar veel over te vertellen is, en ik heb een kunstroute gemaakt. Bovenstaand beeld wordt De Vreemdelingen genoemd, maar ik ben er inmiddels in 2022, na het schrijven van de straatkunstroute, achter gekomen dat het eigenlijk geen titel heeft, en dat het een replica is van het in 2008 hervonden beeld van Troelstra. Hier is de straatkunstroute. Ook is er een buurtfolder van gemaakt; daarvoor heb ik de tekst wat ingekort. Hier is de route in Googlemaps..]]></content>
	</url>
</urlset>

